• Τύπος:
  • Κατηγορία:

Θέματα Φυσικής κατάστασης

Θέματα Φυσικής κατάστασης

Ποια είναι η καλύτερη μέθοδος αποκατάστασης για τους ποδοσφαιριστές;

Ποια είναι η καλύτερη μέθοδος αποκατάστασης για τους ποδοσφαιριστές;

Οι ποδοσφαιρικοί αγώνες και οι προπονήσεις μπορούν να προκαλέσουν επαναλαμβανόμενες έκκεντρες συστολές (Ispirlidis et al., 2008) και δονήσεις ιστών (Friesenbichler et al., 2011) που μπορούν να οδηγήσουν σε μυϊκή βλάβη (δηλαδή, διάσπαση των δομικών πρωτεϊνών στις μυϊκές ίνες και / ή συνδετικών ιστών), επακόλουθη φλεγμονή των ιστών, καθυστερημένη έναρξη μυϊκού πόνου (DOMS) και αυξημένη αντιληπτή κόπωση (Cheung et al., 2003; Dugué, 2015). Οι αλλαγές στις συγκεντρώσεις δεικτών βλάβης των μυών στο αίμα [δηλ., κρεατινική κινάση (CK)] και φλεγμονώδεις βιοδείκτες [C-αντιδρώσα πρωτεΐνη (CRP) και ιντερλευκίνη-6 (IL-6)] που παρατηρούνται μετά την άσκηση σχετίζονται με την εμφάνιση του DOMS (Bishop et al., 2008; Banfi et al.,2009; Stacey et al., 2010; Leal Junior et al., 2011).Αυτές οι διαταραχές που προκαλούνται από την άσκηση μπορεί να οδηγήσουν σε προσωρινή μείωση της μυϊκής δύναμης (Brown et αϊ., 1997, Goodall και Howatson, 2008; Mackey et al., 2008), σε μία διαταραγμένη αίσθηση της θέσης των αρθρώσεων (Saxton et al., 1995; Paschalis et al., 2007), σε μείωση της φυσικής απόδοσης (Twist and Eston, 2009; Burt and Twist,2011) ή / και σε αυξημένο κίνδυνο τραυματισμού (Cheung et al., 2003; Barnett, 2006).

Σε αυτό το πλαίσιο, είναι σημαντικό για τους προπονητές και τους αθλητικούς επιστήμονες η βελτιστοποίηση της περιόδου ανάκαμψης , η καλύτερη
διαχείριση της μυϊκής βλάβης και η ανακούφιση του DOMS, της φλεγμονής, και της κόπωσης, επιτρέποντας έτσι στον αθλητή να αισθάνεται λιγότερο κουρασμένος , να μειώσει τον κίνδυνο τραυματισμού (Cheung et al., 2003; Soligard et al., 2016) και να δημιουργήσει καλύτερη προσαρμογή στο φορτίο προπόνησης (Meeusen et al., 2013).
Όσον αφορά τη συχνότητα προπόνησης των ελίτ αθλητών, μια σύντομη διάρκεια μεταξύ δύο προπονήσεων μπορεί να μην είναι αρκετή για να επιτευχθεί μια πλήρη αποκατάσταση (Barnett, 2006 · Minett και Duffield, 2014), που ορίζεται ως η επιστροφή στην ομοιόσταση διαφόρων φυσιολογικών συστημάτων (Hausswirth and Le Meur, 2011). Η αλληλεπίδραση μεταξύ του φορτίου προπόνησης, της επακόλουθης κόπωσης και της προσαρμογής είναι περίπλοκη (Fröhlich et al., 2014; Halson et al., 2014; Roberts et al., 2015) και μπορεί να διαμορφωθεί (θετικά ή αρνητικά) από τη στρατηγική αποκατάστασης (Minett και Costello, 2015). Επομένως, η επιλογή τεχνικών ανάκτησης είναι εξαιρετικά σημαντική για να καταστεί δυνατό ο αθλητής να «μπει» στην επόμενη προπόνηση ξεκούραστος, υγιής και χωρίς τραυματισμούς (Hausswirth and Le Meur, 2011).
Έχουν προταθεί διάφορα είδη παρεμβάσεων αποκατάστασης για να βελτιώσουν την αποκατάσταση μετά τη σωματική άσκηση (Barnett, 2006; Bishop et al., 2008; Robson-Ansley et al., 2009; Nédélec et al., 2013; Kovacs and Baker, 2014), συμπεριλαμβανομένων των εξής: τεχνικές συμπίεσης, όπως μασάζ (Kargarfard et al.,2016), συμπιεστικά ρούχα (Marqués-Jiménez et al., 2016), η βύθιση στο νερό (Leeder et al., 2012), η ηλεκτροδιέγερση (Bieuzen et al., 2014a), οι διατάσεις (Herbert and Gabriel, 2002), οι αντιφλεγμονώδεις παρεμβάσεις που βασίζονται στην έκθεση στο κρύο, όπως η κρυοθεραπεία (Costello et al., 2015) ή βύθιση σε κρύο νερό (Poppendieck et al., 2013) και η ενεργητική αποκατάσταση (Andersson et al., 2008). Ανάλογα με το χρονοδιάγραμμα και το περιβάλλον, αυτές οι παρεμβάσεις μπορούν να στοχεύουν είτε σε κεντρικούς είτε σε περιφερειακούς μηχανισμούς (Minett and Duffield, 2014). Οι μηχανισμοί στους οποίους βασίζονται τα ευεργετικά αποτελέσματα της αποκατάστασης μπορεί να εξαρτώνται από την τεχνική. Ωστόσο, οι περισσότερες από αυτές είναι κοινές διαδικασίες που προκαλούν μειώσεις στη μυϊκή βλάβη και τη φλεγμονή που προκαλείται από την άσκηση. Τέτοιοι μηχανισμοί επιτρέπουν τη μείωση του διαθέσιμου χώρου για οίδημα και το σχηματισμό οιδήματος, περιορίζοντας τη διάχυση υγρών στον παρενθετικό χώρο και διευκολύνοντας τη μεταφορά των μεταβολιτών / ουδετερόφιλων / βλαβών πρωτεϊνών από το μυ στο αίμα μέσω αλλαγών στη ροή του αίματος και της λέμφου (Barnett, 2006; Bishop et al., 2008; Robson-Ansley et al., 2009; Nédélec et al., 2013; Kovacs and Baker, 2014).
Σε έρευνα μετα-ανάλυσης (Olivier Dupuy et al., 2018), συγκρίθηκαν οι επιπτώσεις διαφορετικών ειδών τεχνικών αποκατάστασης μετά τη φυσική άσκηση σε DOMS, αντιληπτή κόπωση, φλεγμονώδη κατάσταση [ιντερλευκίνη 6 (IL-6), C-αντιδρώσα πρωτεΐνη (CRP)], και σε δείκτες μυικής βλάβης [κρεατινική κινάση (CK)]. Οι διαφορετικές τεχνικές αποκατάστασης ήταν οι: ενεργητική αποκατάσταση, διατάσεις, μασάζ, μασάζ σε συνδυασμό με διατάσεις, χρήση ενδυμάτων συμπίεσης, ηλεκτροδιέγερση, βύθιση, εναλλαγές ζεστό -κρύο με νερό, κρυοθεραπεία / κρυοδιέγερση.
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα το μασάζ ήταν η πιο αποδοτική παρέμβαση, προκαλώντας τα πιο σημαντικά οφέλη στο DOMS και στην αντιληπτή κόπωση, ανεξάρτητα από την κατηγορία των συμμετεχόντων (αθλητές, μη αθλητές κλπ). Επιπλέον, τόσο η χρήση ενδυμάτων συμπίεσης όσο και η βύθιση στο νερό προκάλεσε ένα σημαντικό θετικό αντίκτυπο στις ίδιες μεταβλητές αλλά με λιγότερο έντονο αποτέλεσμα. Η ενεργητική αποκατάσταση, η θεραπεία με εναλλαγές ζεστού -κρύου και η κρυοθεραπεία είχαν θετικό αντίκτυπο μόνο στο DOMS, ενώ το μασάζ σε συνδυασμό με το stretching επίσης προκάλεσε οφέλη στην αντιληπτή κόπωση. Οι άλλες τεχνικές δεν είχαν σημαντικό αντίκτυπο στα DOMS ή την κόπωση, αλλά είχαν κάποιες επιδράσεις στην κυκλοφορία των συγκεντρώσεων CK, IL-6 και CRP στο αίμα. Τέλος το μασάζ ήταν η πιο αποτελεσματική τεχνική αποκατάστασης μετά την άσκηση για τη μείωση των συγκεντρώσεων CK και IL-6 στο αίμα .

Επιμέλεια άρθρου: Ευάγγελος Μπεκρής

Θερμοκρασία και υγρασία περιβάλλοντος. Ποια είναι η επίδρασή τους στην αγωνιστική απόδοση των ποδοσφαιριστών;

Θερμοκρασία και υγρασία περιβάλλοντος.

Ποια είναι η επίδρασή τους στην αγωνιστική απόδοση των ποδοσφαιριστών;

 

­του Ευάγγελου Μπεκρή

 

Περιβαλλοντικοί παράγοντες, όπως η σχετική υγρασία του αέρα, η θερμοκρασία και η ποιότητα του αέρα  έχουν αναγνωριστεί ότι επηρεάζουν την απόδοση στον ποδοσφαιρικό αγώνα (ποιότητα  και αποτέλεσμα του αγώνα). Μια μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η βέλτιστη περιβαλλοντική κατάσταση για τους ελίτ ποδοσφαιριστές να εκτελέσουν σωματική δραστηριότητα αγώνων συμβαίνει σε θερμοκρασία  22 ◦C και με σχετική υγρασία κάτω του 60% . Επειδή σε αρκετές πόλεις που φιλοξενούν αγώνες, η ατμοσφαιρική ρύπανση επηρεάζει τα επίπεδα ποιότητας αέρα , το ενδιαφέρον των μελετητών ήταν έντονο. Έτσι σε έρευνα που πραγματοποιήθηκε φάνηκε ότι η αύξηση κατά ένα τοις εκατό στη συγκέντρωση σωματιδίων στον αέρα (PM10) οδήγησε σε μείωση 0,021% στον αριθμό των μεταβιβάσεων των ελίτ παικτών σε γερμανικούς επαγγελματικούς αγώνες ποδοσφαίρου (Bundesliga) . Ερευνητές επεσήμαναν ότι συγκρίνοντας  παίκτες από την Bundesliga 2, με παίκτες από την Bundesliga 1.  (καλύτεροι παίκτες) φάνηκε πως οι τελευταίοι  μείωσαν περισσότερο τη συνολική απόσταση όταν έπαιξαν σε ζεστό (≥14 ◦C) από ό, τι σε ουδέτερο περιβάλλον (−4 έως 13 ◦C), αλλά διατήρησαν την ικανότητά τους να αναλαμβάνουν σε δραστηριότητες υψηλής έντασης όταν απαιτείται.

Γίνε τώρα Gold Member (συνδρομητής) πατώντας ΕΔΩ και διάβασε τη συνέχεια του άρθρου, αποκτώντας παράλληλα πρόσβαση σε ολόκληρο το περιεχόμενο της ιστοσελίδας!

Τα Gold Members (συνδρομητές) λαμβάνουν επίσης αποκλειστικές προσφορές στα προϊόντα του e-shop και όχι μόνο!

 

Πλειομετρική προπόνηση στην άμμο ή στο γρασίδι ;

Πλειομετρική προπόνηση στην άμμο ή στο γρασίδι ;

Πως θα βελτιώσω περισσότερο την εκρηκτικότητα των ποδοσφαιριστών μου;

 

του Ευάγγελου Μπεκρή

 

Η πλειομετρική προπόνηση αποτελείται συνήθως από ασκήσεις κύκλου διάτασης -βράχυνσης που χαρακτηρίζονται από δράσεις πολλαπλών αρθρώσεων, γρήγορες  φάσεις και ομόκεντρες μυϊκές συστολές που ενισχύονται από το μυοτατικό αντανακλαστικό. Οι γρήγορες έκκεντρες μυϊκές δράσεις προκαλούν μυϊκή βλάβη και κατά συνέπεια μυϊκός πόνο και παροδική μείωση της δύναμης. Η πλειομετρική προπόνηση συνήθως εκτελείται σε σταθερές επιφάνειες (π.χ. γρασίδι και ξύλο), αλλά μελέτες έδειξαν ότι η πτώση μετά από άλμα στην άμμο προκαλεί λιγότερη μυϊκή βλάβη σε σύγκριση με αντίστοιχη σε  σταθερή επιφάνεια. Έχει βρεθεί μεγαλύτερη μείωση στη μέγιστη ισομετρική δύναμη μετά από 100 συνεχόμενες πτώσεις σε σταθερή επιφάνεια σε σύγκριση με την επιφάνεια της άμμου, ενώ ο μυϊκός πόνος και η συγκέντρωση κρεατινικής κινάσης ήταν χαμηλότερα στην άμμο.

Γίνε τώρα Gold Member  πατώντας ΕΔΩ και διάβασε τη συνέχεια του άρθρου, αποκτώντας παράλληλα πρόσβαση σε ολόκληρο το περιεχόμενο της ιστοσελίδας και λαμβάνοντας αποκλειστικές προσφορές!

Φορτία φιλικών παιχνιδιών κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας και η σημασία τους στον προπονητικό προγραμματισμό.

Φορτία φιλικών παιχνιδιών κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας και η σημασία τους στον προπονητικό  προγραμματισμό.

 

Είναι προφανές ότι κατά τη διάρκεια του προπονητικού κύκλου της προετοιμασίας οι ομάδες σχεδιάζουν και πραγματοποιούν μία σειρά φιλικών παιχνιδιών για το «μοντάρισμα» της ομάδας τους. Όμως τα παιχνίδια αυτά προκαλούν σημαντικά φορτία που επηρεάζουν το  προπονητικό πρόγραμμα και ο εκάστοτε προπονητής -γυμναστής θα πρέπει να γνωρίζει το επίπεδο αυτών. Έτσι λοιπόν ερευνητές προσπάθησαν να δώσουν απάντηση στο ερώτημα:

 

Φορτία Φιλικών παιχνιδιών Vs Φορτία διαφορετικών προπονήσεων…ποιες είναι οι διαφορές των φορτίων;

 

Οι ερευνητές κατηγοριοποίησαν τα προπονητικά προγράμματα σε διαφορετικού τύπου σύμφωνα με το στόχο (Campos-Vazquez & Toscano-Bendala, 2018):

Προπονήσεις τακτικής (TAC):

Αυτές περιελάμβαναν

  • Νευρομυϊκή ενεργοποίηση,
  • Παιχνίδια 11vs11 σε χώρο70 x 65 m.

Προπονήσεις φυσικής κατάστασης (FIT):

Περιελάμβαναν:

  • 30-45min γενική προπόνησης δύναμης (i.e. full squat, change of direction, core stability training)
  • Υψηλής έντασης διαλειμματική προπόνηση (HIIT),
  • Σετ τεχνικής και φυσικής κατάστασης,
  • Παιχνίδια μικρού αγωνιστικού χώρου.

 

Προγράμματα ενεργοποίησης πριν από αγώνα (ACTV):

 Οι προπονητικές μονάδες γίνονταν πριν την ημέρα του αγώνα και περιείχαν:

  1. Aσκήσεις τελειωμάτων με μέγιστη ταχύτητα
  2. 15-20min παιχνιδιών 11 vs. 11 σε χώρο 70 x 65m,
  • 15min στατικές φάσεις.

 

Προπόνηση  φυσικής κατάστασης (FIT-RES): (μετά από τη μέρα του αγώνα για τους παίκτες που δεν συμμετείχαν ή έπαιξαν λιγότερο από 45min) η οποία περιελάμβανε:

  • Υψηλής έντασης ασκήσεις με 6-12 επαναλήψεις των 15-30sec (επιταχύνσεις, αλλαγές κατεύθυνσης, άλματα) συνδυαστικά με τεχνικές δεξιότητες.
  • Παιχνίδια μικρού αγωνιστικού χώρου με τέρματα και τερματοφύλακες (5vs5) με ατομικό χώρο 90-120 m² ανά παίκτη, με 4 σετ των 4-5min με αποθεραπεία 2min ανάμεσα στα σετ.

Γίνε τώρα Gold Member  πατώντας ΕΔΩ και διάβασε τη συνέχεια του άρθρου, αποκτώντας παράλληλα πρόσβαση σε ολόκληρο το περιεχόμενο της ιστοσελίδας και λαμβάνοντας αποκλειστικές προσφορές!

Η κινητικότητα (ευλυγισία) του ποδοσφαιριστή (Α Μέρος)

Η κινητικότητα  (ευλυγισία) του ποδοσφαιριστή (Α Μέρος)

 

του Μπεκρή Ευάγγελου

 

Η κινητικότητα (αλλιώς ευλυγισία) είναι η ικανότητα εκτέλεσης μεγάλου εύρους κίνησης μίας ή περισσοτέρων αρθρώσεων

Η ευλυγισία συμβάλλει αποφασιστικά:

 

  • στην τεχνική τελειοποίηση  των  κινήσεων  των  ποδοσφαιριστών.
  • στην αφομοίωση καινούργιων  κινητικών  δεξιοτήτων  και  στην  αύξηση  της  αθλητικής  απόδοσης του παίκτη
  • στην προστασία του  οργανισμού  από  κακώσεις  και  τραυματισμούς

 

Εξαρτάται από τη μυϊκή ελαστικότητα και την νευρομυϊκή συναρμογή. Η μυϊκή ελαστικότητα είναι η ικανότητα των μυών να επιμηκύνονται κάτω από την επίδραση μιας εξωτερικής δύναμης και να επανέρχονται στο φυσιολογικό τους μήκος, όταν αυτή πάψει να ενεργεί.

 

 

 

Γίνε τώρα Gold Member  πατώντας ΕΔΩ και διάβασε τη συνέχεια του άρθρου, αποκτώντας παράλληλα πρόσβαση σε ολόκληρο το περιεχόμενο της ιστοσελίδας και λαμβάνοντας αποκλειστικές προσφορές!

Η σημασία της προθέρμανσης κατά το ξεκίνημα του β ημιχρόνου

Η σημασία της προθέρμανσης κατά το ξεκίνημα του B’ ημιχρόνου

                                                                                                 

του Ευάγγελου Μπεκρή

Η ικανότητα εκτέλεσης πολλών μέτρων τρεξίματος υψηλής έντασης θεωρείται γενικά ως σημαντικός δείκτης απόδοσης στο ποδόσφαιρο και οι περισσότερες έρευνες συμφωνούν σε αυτό (Reilly & Thomas,1976; Ekblom, 1986; Bangsbo et al., 1991; Κάρλινγκ et al., 2008; Ingebrigtsen et al., 2012) αλλά όχι όλες (DiSalvo et al., 2009 ; Rampinini  et al., 2009). Πολλές έρευνες  έχουν καταδείξει  πως  οι επαγγελματίες ποδοσφαιριστές αποδίδουν περισσότερο τρέξιμο υψηλής έντασης σε όλα τα στάδια ενός αγώνα σε σύγκριση με ποδοσφαιριστές χαμηλότερου επιπέδου. Αρκετές μελέτες έχουν αναφέρει ότι οι ποδοσφαιριστές σε όλα τα επίπεδα, συμπεριλαμβανομένων  και των επαγγελματιών παικτών, εκτελούν λιγότερη ένταση κατά την αρχική φάση του δεύτερου ημιχρόνου σε σύγκριση με το πρώτο ημίχρονο σε έναν αγώνα (Mohr et al.,2003, 2005 · Bradley et al., 2009; Weston et al., 2011).

Η συνέχεια του άρθρου είναι διαθέσιμη για τα Gold Members (συνδρομητές).

Γίνε τώρα Gold Member πατώντας εδώ και απόκτησε πρόσβαση σε ολόκληρο το περιεχόμενο της ιστοσελίδας.

Φυσικές απαιτήσεις ποδοσφαιρικού παιχνιδιού , κόπωση και αποκατάσταση κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής περιόδου. Μία συνοπτική προσέγγιση…

Το ποδοσφαιρικό παιχνίδι είναι ένα απαιτητικό παιχνίδι με  συχνές αλλαγές δραστηριότητας (Bangsbo,1994). Οι παίκτες καλύπτουν 9-12 χιλιόμετρα, με τα 2-3 χλμ. σε υψηλές εντάσεις και τα ~0,5 χιλιόμετρα με σπριντ (Mohr, Krustrup, & Bangsbo, 2003; Bradley et al., 2009) ενώ εκτελούν επίσης επιταχύνσεις, επιβραδύνσεις, αλλαγές κατεύθυνσης (Varley & Aughey 2013), άλματα, ρίψεις, βολές και τάκλιν (Andersson et al., 2010a). Η μέση ένταση κατά τη διάρκεια ενός ποδοσφαιρικού αγώνα εκτιμάται ότι προσεγγίζει ~ 80% της μέγιστης αερόβιας ισχύος (VO2 max) (Reilly, Drust, & Clarke, 2008; Stolen, Chamari, Castagna, & Wisloff,  2005) κοντά δηλαδή στο αναερόβιο κατώφλι (Edwards, Clark, & MacFayden, 2003). Εξαιτίας των υψηλών απαιτήσεων του ποδοσφαιρικού παιχνιδιού προκαλούνται φθορές σε διάφορα φυσιολογικά συστήματα, συμπεριλαμβανομένου του μυο-σκελετικού, νευρικού, ανοσοποιητικού και μεταβολικού, που αντανακλώνται σε αλλαγές στις βιοχημικές και αιματολογικές παραμέτρους (Reilly  &  Ekblom, 2005). Η ανάπτυξη κόπωσης μετά από ένα παιχνίδι ποδοσφαίρου έχει συνδεθεί με την εξάντληση των αποθηκών γλυκογόνου των μυών (Mohr et al., 2003), όπου για παράδειγμα έχει αποδειχθεί ότι σε έναν μεγάλο αριθμό μυϊκών ινών εξαντλούνται τα επίπεδα γλυκογόνου (Bangsbo, Mohr, & Krustrup, 2006; Bendiksen et al., 2012) Η ανάκαμψη (επαναφορά) τόσο των επιδόσεων, όσο και του μυϊκού γλυκογόνου μετά από έναν αγώνα, διαρκεί μεταξύ 48 και 72 ωρών (Krustrup et al., 2011; Gunnarsson et al., 2013; Bendiksen et al., 2012; Nybo, 2012) και μπορεί να συνδέεται με μυϊκές βλάβες , σοβαρές φλεγμονώδεις αντιδράσεις και μείωση  της αναερόβιας επίδοσης των παικτών έως και 72 ώρες μετά την λήξη του αγώνα (Ascensao  et al., 2008; Ispirlidis  et al., 2008).

Στα κορυφαία πρωταθλήματα οι ποδοσφαιριστές παίζουν σε περίπου 50-80 παιχνίδια κατά την διάρκεια 9 έως 11 μηνών αγωνιστικής περιόδου. Οι παίκτες αυτοί εκτός των πρωταθλημάτων έχουν πρόσθετες αγωνιστικές υποχρεώσεις  όπως, κύπελλα, άλλους αγώνες νοκ-άουτ, συμμετοχή στις  εθνικές  τους ομάδες και  διεθνή πρωταθλήματα  συλλόγων (Ascensao et al., 2008) με αποτέλεσμα πολλές φορές να διεξάγονται τρεις αγώνες σε μια περίοδο 7 ημερών (Stolen et al. 2005).Οι επαναλαμβανόμενοι και συχνοί αγώνες με σύντομο χρόνο αποκατάστασης μπορούν να προκαλέσουν οξεία και χρόνια κόπωση και δυνητικά να προκαλέσουν μείωση των επιδόσεων ή ακόμη και τραυματισμούς, (Ekstrand, Waldén, & Hägglund, 2004; Lazarim et al., 2009; Dupont, Nedelec, McCall,  McCormack, Berthoin, 2010). Γι’ αυτό οι προπονητές προσπαθούν να κάνουν αλλαγές κατά τη διάρκεια των παιχνιδιών για διάφορους λόγους, όπως π.χ. όταν ο παίκτης εμφανίζει σημάδια κόπωσης (Reilly, et al., 2008). Έχει άλλωστε αποδειχθεί ότι οι παίκτες που μπαίνουν ως αλλαγή καλύπτουν μεγαλύτερη απόσταση HIR από ό, τι οι παίκτες που έχουν αντικατασταθεί και όσοι ολοκλήρωσαν ολόκληρο τον αγώνα ανεξάρτητα από τη θέση τους στο γήπεδο (Bradley, Lago-Penas, & Rey, 2014). Σε παρόμοια συμπεράσματα κατέληξαν οι Mohr, Krustrup, and Bangsbo, 2003 που έδειξαν ότι ο ρυθμός εργασίας των αλλαγών που είχαν μπει στον αγώνα πριν από το 75ο λεπτό του παιχνιδιού ήταν ανώτερος από εκείνον των παικτών που διατηρήθηκαν σε ολόκληρο το παιχνίδι, για τα τελευταία 15 λεπτά. Έχει αναφερθεί πως αυτή η διαδικασία μπορεί να έχει επιτυχία αν συνδυαστούν δυο κρίσιμες μεταβλητές, ο χρόνος της αλλαγής και η θέση του ποδοσφαιριστή (Varela-Quintana, del Corral Cuervo, & Prieto-Rodríguez,  2016).

Η ικανότητα να ανακάμπτει ο ποδοσφαιριστής από τους επίσημους αγώνες  και την έντονη προπόνηση συχνά θεωρείται καθοριστικός παράγοντας για την επερχόμενη απόδοση (Mohr, et al. 2003). Έτσι, για να επιταχυνθεί ο χρόνος για την επίτευξη πλήρους ανάκτησης και να μειωθεί ο κίνδυνος τραυματισμού απαιτείται ένας  συνδυασμός τεχνικών από τα επιτελεία των ομάδων (Ekstrand et al., 2004;  Dupont  et  al.,  2010). H ενυδάτωση, η κατανάλωση υδατανθράκων και πρωτεϊνών μετά από έναν αγώνα είναι αποτελεσματικές τεχνικές ανάκτησης για την αναπλήρωση των αποθεμάτων ύδατος και ενεργειακού υποστρώματος. Για τη βελτιστοποίηση της αποκατάστασης των μυϊκών βλαβών χορηγούνται επιπλέον αντιοξειδωτικές τροφές, αντιφλεγμονώδη φάρμακα, ενώ η χαμηλής έντασης άσκηση και το stretching βοηθούν προς αυτή την κατεύθυνση (Barnett, 2006; Cheung, Hume, & Maxwell, 2003; Nédélec  et al., 2013). Επιπλέον εφαρμόζεται η μέθοδος της κρυοθεραπείας (Bailey et al., 2007;  Montgomery  et al., 2008a; Montgomery  et al., 2008b;  Vaile, Halson, Gill, & Dawson, B., 2008; Ingram, Dawson, Goodman, Wallman, & Beilbyb,   2009; Rowsell, Coutts, Reaburn, & Hill-Haas, 2009), η οποία είναι ευεργετική στη μείωση των μυών πόνου (King, & Duffield, 2009; Kinugasa, & Kilding,  2009; Rowsell et al., 2009) στην μείωση της CK και των συγκεντρώσεων της μυοσφαιρίνης (Ascensão, Leite, Rebelo, Magalhães, S., & Magalhães, J. 2011). Τέλος, η τεχνική του μασάζ (Galloway  & Watt 2004), χρησιμοποιείται ευρέως στις ομάδες ποδοσφαίρου σε ποσοστό 78% προκειμένου να προωθηθεί η αποκατάσταση μετά από έναν αγώνα ποδοσφαίρου (Weerapong, Hume, & Kolt, 2005).

Η κόπωση μπορεί να προκύψει ακόμη και από την επανάληψη αγώνων μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Σύμφωνα με τους Ekstrand et al., (2004) μία περίοδος γεμάτη με αγώνες μπορεί να οδηγήσει σε κόπωση, αυξάνοντας τον κίνδυνο τραυματισμού και την κακή απόδοση κατά την διάρκεια και της επόμενης περιόδου. Διαπίστωσαν ότι το 60% των παικτών που είχαν παίξει περισσότερο από 1 αγώνα την εβδομάδα πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο εμφάνισαν τραυματισμούς ή υπό-απόδοση κατά την διάρκεια του τουρνουά. Όμως οι 3-4 ημέρες ανάκαμψης  που παρεμβάλλονται μεταξύ των διαδοχικών παιχνιδιών σε υψηλό επίπεδο, μπορεί να είναι ανεπαρκής χρόνος για την αποκατάσταση της φυσιολογικής ομοιοστασίας (Ispirlidis et al., 2008; Andersson et al., 2010b; Fatouros et al., 2010). Γι αυτό το λόγο  οι προπονητές για να βελτιστοποιήσουν την απόδοση της ομάδας τους και να προφυλάξουν τους ποδοσφαιριστές τους από τραυματισμούς, τους εναλλάσσουν σε περιόδους συνεχόμενων παιχνιδιών ,ειδικά όταν αυτά είναι 3 ανά εβδομάδα.

 

Βιβλιογραφία: Bekris Evangelos, Mylonis Eleftherios, Ispirlidis Ioannis, Katis Athanasios, Kompodieta Natalia, Tegousis Athanasios (2019).

Μυικές Ανισορροπίες στο Ποδόσφαιρο

Ένα άρθρο του Ευάγγελου Μπεκρή που αφορά την πρόληψη των τραυματισμών στο ποδόσφαιρο που εξηγεί:

  • Τι είναι οι μυικές ανισορροπίες στο ποδόσφαιρο
  • Γιατί δημιουργούνται
  • Ποιοι μύες τείνουν να χάσουν τη δύναμη τους και ποιοι τείνουν προς βράχυνση
  • Πώς μπορούν να αποφευχθούν οι μυικές ανισορροπίες

και πολλά ακόμα, πάντα βασισμένο στη σχετική επιστημονική βιβλιογραφία.

 

Δείτε το pdf εδώ:
Fullscreen Mode

 

Scroll to top